Mini kiwi w Polskich ogrodach!

Informacja o produkcie

 

 

 

Aktinidia (mini kiwi) są interesującymi pnączami mogącymi uatrakcyjnić każdy ogród, są stosunkowo mało wymagające, łatwe w uprawie i odporne na szkodniki. Najbardziej znana jest aktinidia chińska (Actinidia deliciosa) wytwarzająca owoce kiwi, ale nie owocuje w naszym klimacie, ponieważ przemarza przy temperaturze ok – 10 stopni Celsjusza. znacznie wytrzymalszymi gatunkami, które mogą byc uprawiane w naszym klimacie są: aktinidia ostrolistna (Actinidia arguta), w zależności od odmiany wytrzymująca mrozy od -20 do -35 stopni Celsjusza oraz aktinidia pstrolistna (Actinidia kolomikta) znosząca mrozy do -40 stopni Celcjusza. Obie te rośliny traktowane są głównie jako rośliny ozdobne. Owijają się pędami dookoła podpór, stanowiąc świetną osłonę płotów, murków, pergoli i trejaży. Aktinidia pstrolistna zaliczana jest do krzewów o najbardziej ozdobnym ulistnieniu. Oba gatunki mają smaczne owoce. Z dorosłej rośliny można uzyskać ok 20 kg owoców, rozmiarem przypominających winogrona. Pokrywa je cieka gładka skórka, dlatego mogą być jedzone bez obierania.

UPRAWA:

Jeśli wybierzemy do uprawy odmianę dwupienną, trzeba posadzić w pobliżu siebie (najlepiej w odległości 3-5 m) roślinę męską i żeńską. Sadząc większą liczbę aktinidii wystarczy posadzić jedną roślinę męską na 5-8 roślin żeńskich, mogą być różnych odmian, ale tego samego gatunku, np. obsadzając dużą altanę można posadzić jedną roślinę męską ‚Weiki’ M i po jednej sztuce z odmiany: ‚Jumbo’, ‚Geneva’, ‚Purpurna Sadowa’ i ‚Rogów’. Przy większych założeniach należy pamiętać, że rośliny męskie powinny być rozmieszczone możliwie równomiernie między żeńskimi oraz kwitnąć w podobnym czasie. Mając miejsce tylko na jedną roślinę, najlepiej w jeden dół posadzić zarówno roślinę męską jak i żeńską. Można także posadzić odmianę obupłciową (może być zawodna) lub na roślinie żeńskiej zaszczepić pęd męski. Ważne jest, żeby w pobliżu siebie zakwitły w tym samym czasie kwiaty męskie i żeńskie. Aktinidia dobrze rośnie na różnych glebach, choć preferuje gleby żyzne, ale lekkie, o miąższości nie mniejszej niż 1-1,5 m. Gleba powinna być zdrenowana, wilgotna, ale nie podmokła, o odczynie lekko kwaśnym do neutralnego; pH powinno wynosić 5-6,5. Ponieważ płytko się korzenią, należy unikać spulchniania gleby. Aktinidie, zwłaszcza gatunki i odmiany bardziej wrażliwe, najlepiej rosną w miejscach ciepłych, dobrze oświetlonych, osłoniętych od wiatru. Należy unikać zastoisk mrozowych, bo aktinidie są wrażliwe na wiosenne przymrozki.

  

CIĘCIE: OWOCOWANIE:

Aktinidie możemy pozostawić swobodnemu wzrostowi, traktując je jako rośliny ozdobne i przycinać pędy nadmiernie zagęszczające lub przeszkadzające. Taka roślina rozpocznie owocowanie później i będzie mieć mniej owoców i gorszej jakości. Aby uzyskać możliwie najwięcej ładnych owoców dobrej jakości, powinno się rośliny specjalnie prowadzić i silnie ciąć, pamiętając, że owocują pędy 2 i 3 letnie, prowadzone poziomo.

OWOCOWANIE:

Aktinidie zaczynają owocować najczęściej w 4 roku po posadzeniu. Zebrane niedojrzałe aktinidie miękną i dojrzewają, gdy przechowuje się je z owocami wytwarzającymi etylen, np. jabłkami. Najlepiej zapakować je w woreczek foliowy i pozostawić na parę dni w temperaturze pokojowej. Owoce aktinidii są bardzo zdrowe, nie zawierają tłuszczu, mają bardzo mało sodu, a dużo potasu oraz różnych mikroelementów w tym cynk, są bogate w witaminy, w tym również w witaminę C. Owoce aktinidii ostrolistnej zawierają około 400 mg% witaminy C, dla porównania cytryny czy pomarańcze zawierają jej około 100mg%.

DOSTĘPNE ODMIANY W NASZYM PUNKCIE SPRZEDAŻY:

  • ‚Ananasnaya’– uznawana za najlepszą odmianę na plantacje. Ma owalne owoce około 3 cm długości i 2,5 cm szerokości, z brązowoczerwonym rumieńcem w miejscach nasłonecznionych, bardzo smaczne, aromatyczne, nadających się do jedzenia za skórką. Owoce dojrzewają w początku października. Rozpoczyna owocowanie w 3-4 roku. Wytrzymuje mrozy do około –28oC.

     

  • ‚Geneva’– amerykańska, żeńska odmiana, wyhodowana w stacji doświadczalnej w Genewie, stan Nowy Jork. Najwcześniejsza z odmian tego gatunku, owoce dojrzewają w drugiej połowie września i w październiku. Wydaje owoce średniej wielkości, pękate (3 cm długości i 2 cm szerokości), od strony dobrze oświetlonej mają rumieniec, są bardzo smaczne, słodkie, o miodowym posmaku i lekkim aromacie. Dojrzałe owoce szybko miękną i zaczynają opadać, gdy roślina cierpi na niedobór wody. Odmiana bardzo plenna, zaczyna owocować w 3-4 roku po posadzeniu. Wytrzymuje mrozy do -30oC.

     

  • Issai’– japońska, obupłciowa, samopylna odmiana, o zwartym pokroju (dorasta do 4 m). Owoce dojrzewają w połowie października, są one średniej wielkości, wydłużone (2,5-4 cm długości i 1,5-2,5 cm szerokości), zielone, dosyć smaczne. Plenna odmiana, rozpoczynająca owocowanie już następnego roku po posadzeniu. Wytrzymuje mrozy do około -25oC. Szczególnie przydatna do małych ogrodów w cieplejszych rejonach kraju.

        

  • ‚Jumbo’– włoska, żeńska odmiana o wyjątkowo dużych, owalnych, lekko wydłużonych (długość do 5 cm, a szerokość do 3 cm), zielonożółtych owocach. Ciężar największych owoców dochodzi do 30 g. Owoce są smaczne, słodkie, bez wyraźnego aromatu, trwałe, ale czasem pękają u podstawy, dojrzewają od końca września do połowy października. Plenna odmiana rozpoczynająca owocowanie w 3-4 roku po posadzeniu. Dorasta do wysokości 8 m. Wytrzymuje mrozy do -28oC.

        

  • ‚Purpurna Sadowa’ -ukraińska, żeńska, bardzo plenna odmiana, najprawdopodobniej wyselekcjonowana z siewek Actinidia purpurea lub powstała ze skrzyżowania Actinidia arguta i Actinidia purpurea. Ma owoce owalne, średniej wielkości (długości 3,5-4 cm, szerokości 2,5-3 cm), smaczne i trwałe, dojrzewajce od połowy września do połowy października, nasłonecznione są (na zewnątrz i wewnątrz) intensywnie czerwone, a zacienione zielone. Rozpoczyna owocowanie w 3-4 roku po posadzeniu. Wytrzymuje mrozy do -25oC.

         

  • ‚Weiki’– odmiana niemiecka, dwupienna. Są to egzemplarze męskie dobrymi zapylaczami wszystkich odmian aktinidii ostrolistnej.

  

  • Aktinidia pstrolistna jest częściej uprawiana ze względu na walory dekoracyjne oraz bardzo dużą odporność na mróz (strefa 4-8). Wiosną liście przebarwiają się częściowo na biało. Z czasem jasne przebarwienia różowieją, co sprawia, w maju – czerwcu liście są trójbarwne: zielone u podstawy, białe w środku i intensywnie różowe na końcach. Najefektowniej wybarwiają się liście egzemplarzy męskich rosnących w miejscach mocno nasłonecznionych.